W latach 60. uczestniczył w nieformalnych kręgach dyskusyjnych, podczas których rozważano kwestie polityczno-społeczne związane z przemianami w Polce, Czechosłowacji, Węgrzech i JugosławiiAndrzej Friszke, Opozycja polityczna w PRL 1945–1980, Wyd. Aneks, Londyn 1994, s. 237.Andrzej Friszke, Anatomia buntu. Kuroń, Modzelewski i komandosi, wyd. Znak, Kraków 2010, s. 495. Od 1969 pracował w Zespole Badań nad Radami Narodowymi w Instytucie Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk, w 1974 uzyskał w Instytucie Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk stopień doktora habilitowanego (na podstawie pracy Społeczeństwo planujące. Próba socjologii gospodarki socjalistycznej, za którą w 1973 otrzymał Nagrodę im. Stanisława Ossowskiego Polskiego Towarzystwa Socjologicznego) i w tym samym roku rozpoczął pracę w tej placówce. Był sygnatariuszem ogłoszonego w styczniu 1976 Listu 101 przeciwko zmianom w Konstytucji PRLAndrzej Friszke, Opozycja polityczna w PRL 1945–1980, Wyd. Aneks, Londyn 1994, s. 330.. W związku z tym zaangażowaniem władze PRL utrudniały mu uzyskanie stanowiska docentaWinicjusz Narojek w katalogu BIP IPN Dane osoby z katalogu osób "rozpracowywanych". Otrzymał je ostatecznie w 1977.