Do najważniejszych zmian należało przekonstruowanie i wzmocnienie struktury skrzydeł oraz kadłuba.
Nową konstrukcję zakupiły Eastern Air Lines, 60 egzemplarzy i Trans World Airlines (TWA), 40 egzemplarzy. 21 października 1951 roku dostarczono pierwszy seryjny samolot, odbiorcą były lnie Eastern. Zgodnie z wymaganiami jakimi kierowały się Easter, przeznaczone dla nich maszyny wyposażono w wersję silnika Pratt & Whitney R-2800 CB-3 Double Wasp, zamiast oryginalnego Pratt & Whitney R-2800 CB-16. Pierwszy 4-0-4 dla TWA został dostarczony 9 listopada 1951 roku. Ostatnia z wyprodukowanych maszyn została dostarczona Eastern 19 lutego 1953 roku. W TWA samoloty były użytkowane do 1961 roku a Eastern do 1962 roku. Wycofane samoloty trafiły do operatorów północno i południowo amerykańskich.
Martin próbował zainteresować swoim samolotem amerykańskie siły zbrojne. Dwie maszyny, początkowo oznaczone jako RM-1G, następnie RM-1Z i ostatecznie jako VC-3A, trafiły do United States Coast Guard w 1952 roku. Zakupionych samolotów używano do przewozów pasażerskich.