Księdzem katolickim był przez 12 lat.
W Niezależnym Kościele Filipińskim Prawdopodobnie już w dzieciństwie poznał Gregorio Aglipaya, pochodzącego z tego samego regionu rówieśnika, który wywarł znaczny wpływ na jego życie oraz decyzje natury religijnej. Przyłączył się do kierowanego przezeń ruchu na rzecz utworzenia niezależnego od Rzymu Kościoła narodowego obejmującego swoją jurysdykcją Filipiny. Uczestniczył w zjazdach i zgromadzeniach duchowieństwa w Paniqui (23 października 1899) oraz Kullabeng (8 maja 1902), podczas których dyskutowano nad przyszłością filipińskiego chrześcijaństwa. Spotkania te były częścią szerszego procesu, które ostatecznie doprowadziły 3 sierpnia 1902 do powstania Niezależnego Kościoła Filipińskiego (IFI). Był jednym z kilkunastu księży z Ilocos Norte, którzy dołączyli do IFI w jego samych początkach. Rodzinny region Castro był zresztą matecznikiem tego wyrosłego z doświadczeń rewolucji filipińskiej związku wyznaniowego, a także miejscem symptomatycznym, które ukazywało skalę jego początkowego sukcesu. W 1905 bowiem, trzy lata po swym utworzeniu, liczył on około miliona pięciuset tysięcy wiernych, około 25 procent ówczesnej chrześcijańskiej populacji Filipin.