Proces ten przypieczętowało przyjęcie, już po śmierci Castro, nowej deklaracji wiary (5 sierpnia 1947) oraz wejście w komunię z amerykańskim Kościołem Episkopalnym (1948).
Castro nie stronił także od aktywności politycznej. Mianowany został kościelnym gubernatorem Laguny, później natomiast wyświęcono go na biskupa rodzinnego regionu Ilocos. Gdy Aglipay, najwyższy zwierzchnik wspólnoty, udał się w podróż do Stanów Zjednoczonych w 1931 Castro wybrano na jej tymczasowego przywódcę. Był deputowanym Konwencji Konstytucyjnej, która przygotowała ustawę zasadniczą z 1935. Reprezentował Ilocos Norte, angażował się w dyskusje dotyczące systemu edukacji publicznej, zasiadał w Komitecie ds. Obowiązków Obywatelskich. Po śmierci Gregorio Aglipaya w 1940 ponownie tymczasowo stanął na czele Kościoła, tym razem do czasu wyboru nowego przywódcy. Był też jednym z głównych kandydatów na jego następcę. Ostatecznie jednak wycofał się, ustępując na rzecz biskupa Santiago Fonaciera. Swoją rezygnację wykorzystał wszakże do przeforsowania pożądanej przez siebie wizji Kościoła, także w zakresie opisanych powyżej kwestii doktrynalnych. Postawiono go mianowicie na czele Komitetu Rewizyjnego, który miał dokonać gruntownego przeglądu doktryny wspólnoty.