Wolno im było nosić cywilne ubrania.
Zdecydowana większość Romów nie miała stałego przydziału do pracy. Część z nich zatrudniano do robót budowlanych, związanych z rozbudową odcinka BIIe lub innych prac obozowych w wewnętrznych komandach.
Dzień w obozie romskim rozpoczynał się apelem, podczas którego liczono więźniów. Chorzy czy starsi więźniowie również musieli ustawić się przed barakiem w celu przeliczenia. Przed baraki wynoszono ciała zmarłych w nocy więźniów. Więźniowie funkcyjni – blokowi – zobowiązani byli złożyć meldunek esesmanowi, a ten przekazywał dane podoficerowi raportowemu. Po zakończeniu apelu więźniom pozwalano na wejście do baraków.
Rodziny romskie żyły w dramatycznych warunkach higieniczno-sanitarnych. Teren, na którym znajdował się Zigeunerfamilienlager, był gliniasty, pokryty błotem, podmokły, zupełnie pozbawiony roślinności. Więźniowie mieszkali w drewnianych barakach typu stajennego w ogromnym zatłoczeniu – na jednej pryczy spało nawet po dziesięć osób. Romowie żyli w zasadzie bez wody i prawie bez jedzenia.