Zostali jednak rozproszeni ogniem polskich karabinów maszynowych i straciwszy kilku rannych, porzucili pontony. Kolejne natarcia na czoło fortu również zakończyły się niepowodzeniem i przyniosły Niemcom duże straty.
Tymczasem 3. kompania I/72 pp stopniowo zajmowała otaczające fort budynki. Samo dzieło zostało natomiast obłożone ogniem moździerzy. Szczególnie zaciekłe walki rozgorzały o górującą nad nim kamienicę. Budynek kilkukrotnie przechodził z rąk do rąk. W pewnym momencie dowódca 1. plutonu 2. kompanii Pio.Btl. 88, oberfeldwebel Krutemeier, zorientował się, że na fosie w szyi fortu, po jego zachodniej stronie, znajduje się niewielki drewniany mostek. Niemal natychmiast Niemcy przerzucili tamtędy kompanię piechoty i część kompanii ckm-ów.
Niemcy nie zaprzestali również frontalnych uderzeń wzdłuż ul. Powsińskiej. Ostatecznie pionierom udało się przy użyciu granatów zlikwidować stanowisko polskiego ckm-u przy moście. Wkrótce zepchnęli obrońców z wałów i około 9:00 wdarli się na teren fortu. Po walce wręcz Niemcy opanowali jego nawierzchnię i zmusili Polaków do schronienia się kazamatach. Około 50 obrońców dostało się do niewoli. Pozostali nie zaprzestali jednak oporu. Od kuli polskiego strzelca poległ znajdujący się na nawierzchni fortu dowódca 3. kompanii pionierów, kpt. Meissert.