Od 5 do 22 listopada 1918 wziął udział w obronie Lwowa, w walkach na I odcinku (Dom Techników – Seminarium). Później dołączył do odtworzonego 5 pułku piechoty Legionów i uczestniczył w jego bojach jako dowódca kompanii technicznej. Wyróżnił się 13 grudnia 1918 w wypadzie 10 kompanii, plutonu saperów pułkowych i legii oficerskiej na Janów. Szczególnie odznaczył się 10 lipca 1919 w wypadzie dwubatalionowej grupy kapitana Bernarda Monda (I/1 pp Leg. i II/5 pp Leg.) na tyły bolszewików za Dzisnę do Dukszt. Za ten czyn 12 września 1921 podpułkownik Stanisław Skwarczyński sporządził wniosek na odznaczenie go orderem „Virtuti Militari”. 9 grudnia 1919 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z byłych Legionów Polskich z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika z dniem 1 grudnia 1919Dz. Rozk. Wojsk. Nr 98 z 28 grudnia 1919, poz. 4166.. 14 października 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. W lutym 1922 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 5 pp Leg.