W październiku 1922 został przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów inżynierii i saperów z równoczesnym powołaniem do czynnej służby, wcieleniem do 3 pułku saperów w Wilnie i przydziałem do Szefostwa Inżynierii i Saperów Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie na stanowisko referenta budowlanego. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 52. lokatą w korpusie oficerów rezerwy inżynierii i saperów. 15 maja 1925 został przemianowany z dniem 1 maja 1925 na oficera zawodowego w korpusie oficerów inżynierii i saperów w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 lipca 1919 i 2,5 lokatą. 31 grudnia 1925 został przeniesiony do kadry oficerów saperów przy Departamencie V Wojsk Technicznych Ministerstwa Spraw Wojskowych z jednoczesnym przydziałem do Szefostwa Budownictwa Okręgu Korpusu Nr III na stanowisko referenta budowlanego. 18 lutego 1928 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1928 stopień majora w korpusie oficerów inżynierii i saperów i 36. lokatą. W marcu 1931 został przesunięty w 3 Okręgowym Szefostwie Budownictwa ze stanowiska referenta budownictwa na stanowisko zastępcy szefa, a w sierpniu tego roku na stanowisko kierownika okręgowego urzędu budownictwa. Z dniem 31 marca 1932 został przeniesiony w stan spoczynku.