wywlekane sowy, dymbowe listki, konczynka, kralki, księżyce z gwiozdkami, obłączki, sierotki, śliwki i kwiotki, ślimoćki, koluszka, gałązki z obłaczka, śmiercne żoberka, siyrotki listki z hrubego wrkoczka, winohradki, z listkami z ciepcowo robota, zetoski, rogulska z koluszkami”. To nie wszystkie motywy, które występują na koniakowskich koronkach, ale też oprócz tych przekazywanych z pokolenia na pokolenie, powstają wciąż nowe motywy. Do nowszych realizacji z koronkowych koronek należą: ozdoby bożonarodzeniowe i wielkanocne, biżuteria, abażury, witraże do okien, oraz tzw. łapacze snów.
Unikatowość koronek W 2017 roku decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na Krajową Listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego zostały wpisane „tradycje wytwarzania koronki koniakowskiej”. W uzasadnieniu decyzji podano, że „ten rodzaj koronki, nie powstaje w żadnym innym regionie Polski, ani świata” oraz to, że „tradycja ta jest niezwykle zakorzeniona w świadomości, jest obecna, naturalna, dlatego tak ważna i wciąż żywa”. Dla unikatowości koronek koniakowskich, ich wykonania istotne jest też to, że koronkarka nie korzysta z szablonu, czy też gotowego schematu, ale tworzy nierzadko niepowtarzalne dzieła o charakterystycznych, licznych motywach, które często są przekazywane z pokolenia na pokolenie. 140-letnia tradycja jest wciąż żywa i o jej podtrzymywanie dba ok. 700 koronkarek z Koniakowa i najbliższej okolicy.