Każdy element powstaje z podstawowych splotów: łańcuszka, półsłupków i słupków i jest tworzony osobno, a następnie układany jest koliście i łączony szydełkiem od najmniejszego do coraz większego tworząc całość. Jak wspomina wyborna koronkarka Beata Legierska: „najważniejsze było, aby nauczyć się sprawnego wkłuwania heknadli w oczko z cieniutką nicią, która (...) jest podstawa każdej pięknej koronki. Najlepiej jest, gdy dziecko od początku przyzwyczajone jest do robienia łańcuszka z cienkich nici, wtedy wykonanie kółka stanowiącego środek koronki z cienkich nici uzmysławia dziecku świat koniecznej cierpliwości, ciszy, dokładnego liczenia i rzetelności”.
Główne motywy, które występowały na czepcach, a później bywały powtarzane w okrągłych koronkach miały swoje nazwy (wymyślane przez koronkarki) i kształty nawiązujące do motywów roślinno-kwiatowych: „szyszki, listki, różyczki, winogrona z listkami, śliwki, ślimaki, koniczynki, dębowe liście, księżyce”, a także „deski, jabłecznik, wiśnie, pajączki, młynek starodawny” oraz te o nazwach gwarowych: „sziszki, sziyrotki, listki z hrubego warkoczka, winohradki z listkami, różiczki, obłączka i sziyrotki, śliwki z kwiotkami, mirwa, różiczki i kóńczinki, rzeroski i sziyrotki, sztyry koluszka i półmiesiączki, dębowe listki zawijoki”, a także: „zioberka, kosicziek z kółkym.