thumb|Kontrola dokumentów więźniów getta przez funkcjonariuszy policji niemieckiej i żydowskiej Getto w Łęczycy – getto żydowskie utworzone podczas II wojny światowej przez okupantów w Łęczycy. Historia W 1939 roku w Łęczycy mieszkało około 4200 Żydów. Po zajęciu miasta przez Niemców podczas kampanii wrześniowej żydowskich mężczyzn zmuszono do kopania okopów na przedmieściach miasta. 22 września 1939 roku Niemcy wzięli na zakładników 50 prominentnych Żydów i 100 Polaków, zakładnicy zostali wypuszczeni trzy tygodnie później. Niemcy zatrzymali jednak rabina i kilku najważniejszych Żydów.
W grudniu 1939 roku Żydzi mieszkający na „lepszych” ulicach miasta zostali zmuszeni do przeniesienia się, zakazano im także pojawiania się na niektórych ulicach, nawet jeśli na nich mieszkali (w tej sytuacji musieli oni wchodzić do domów bocznymi ulicami lub alejkami). Następnie utworzono getto, obejmujące ulice Żydowską, Kowalską i Ogrodową i obszar od tych ulic do więzienia (obecne ulice Kaliska, Żydowska, Poznańska i Szpitalna). 1 stycznia 1940 roku populacja getta wynosiła około 3000 osób. Więźniowie getta zmuszani byli do pracy przymusowej w mieście, wykorzystano ich m.in. do rozbiórki cmentarza żydowskiego w Łęczycy.