W lutym 1940 roku Niemcy spalili Dużą Synagogę, oskarżając Żydów o jej podpalenie.
Między grudniem 1940 a lutym 1941 roku getto zostało otoczone drutem kolczastym. W getcie od 6 wieczorem do 8 rano obowiązywała godzina policyjna, zakazana była jakakolwiek działalność kulturalna, handlowa i gospodarcza. Jedyną działającą organizacją w getcie była spółdzielnia. W getcie panował głód, występowały również choroby, m.in. tyfus.
W grudniu 1940 roku rozpoczęły się deportacje Żydów z Łęczycy. Pierwszym transportem część Żydów deportowano do Częstochowy. W styczniu 1941 roku około 500 lub 600 osób zostało wysłanych do getta w Poddębicach. Żydów zmuszono wówczas do zebrania się na rynku, a następnie ich dobytek wraz z dziećmi i starcami załadowano na wozy, następnie Żydzi musieli maszerować do Poddębic. W 1941 roku kolejne transporty wysłano m.in. do Poddębic i getta w Grabowie, prawdopodobnie także do Parzęczewa. W tym samym czasie do Łęczycy przybywali Żydzi z okolicznych miejscowości. 1 stycznia 1941 roku w getcie uwięzionych było 2987 Żydów.