Pod naciskiem armii jugosłowiańskiej, w ostatnich dwóch tygodniach wojny plany oraz działania dowództwa Grupy Armii „E” zostały podporządkowane tylko jednemu celowi: wycofaniu jak największej liczby swoich żołnierzy do Austrii w celu poddania się zachodnim aliantom i uniknięcia niewoli sowieckiej lub jugosłowiańskiej.
Po opuszczeniu Sarajewa oddziały niemiecko-chorwacko-słoweńskie z XXI Górskiego Korpusu Armijnego w północnej Bośni pospiesznie wycofały się przez za Sawę przez Doboj i Derventę. W związku z tym główne uderzenie jugosłowiańskiej 2 Armii zostało wyprowadzone na zachód od Podvučijaka w kierunku Doboju, ważnego węzła kolejowego na drodze do Chorwacji. 25 Dywizja Serbska 14 Korpusu Serbskiego ruszyła bezpośrednio do Podvučijaka, zdobywając 13 kwietnia w północno-wschodniej części Posawia linię Lukavac – Gradacac – Modrica – Bosanski Šamac. Teraz musiała zająć lewy brzeg rzek Bośni i Podvučijak. W miarę zbliżania się armii jugosłowiańskiej formacje wojskowe ustaszów i chorwaccy uchodźcy, w obawie przed zachowaniem komunistycznej armii jugosłowiańskiej, wycofywali się za lewy brzeg rzeki Bośni do Podvučijaka. Aby zapewnić ewakuację uchodźców, część ustaszów nie posuwała się dalej w kierunku Zagrzebia, lecz została rozmieszczona wzdłuż linii obrony Podvučijaka.