wzmocnione zobowiązania dotyczące wylesiania) oraz zmiany dające Mercosurowi większą elastyczność w części zobowiązań związanych z polityką przemysłową (m.in. w obszarze zamówień publicznych).
Wynik negocjacji ma postać dwóch instrumentów prawnych: umowy partnerskiej UE–Mercosur (filar polityczny i współpracy oraz filar handlowo-inwestycyjny) oraz równolegle negocjowanej tymczasowej umowy o handlu (Interim Agreement on Trade), która może wejść w życie wcześniej, a po wejściu w życie umowy partnerskiej wygasa i zostaje przez nią zastąpiona.
UE jest największym partnerem handlowym i inwestycyjnym Mercosuru. Na przykład w 2018 r. aż 20 proc. (42,6 mld euro) eksportu Mercosuru było kierowane do krajów UE, podczas gdy eksport z UE do Mercosuru wyniósł 45 mld euro. Ponadto oczekuje się, że porozumienie pozwoli europejskim przedsiębiorstwom zaoszczędzić ponad 4 mld euro na cłach. Dotyczy to w szczególności samochodów (35% stawki celnej), części samochodowych (14–18%), maszyn (14–20%), chemikaliów (do 18%), farmaceutyków (do 14%), odzieży i obuwia (35%) czy dzianin (26%). Żywność obejmuje czekoladę i słodycze (20%), wino (27%) i napoje bezalkoholowe (20 do 35%).