Istnieją dwa główne stanowiska: Zgodnie z pierwszym, chodziło o ekskomunikę polegającą na zakazie wspólnego sprawowania Eucharystii (pozbawienie prawa wspólnego odprawiania liturgii), czyli o zerwanie komunii kościelnej między dwoma Kościołami. Zgodnie z drugim, zastosowano pełną ekskomunikę z Kościoła, co implikowało również anatemę – najcięższą karę kościelną, klątwę.
mały|180px|Serbski książę Łazarz i księżna Milica na fresku z monasteru Ljubostinja. Analiza źródeł historycznych pokazuje, że nigdzie nie ma wzmianki o anatemie nałożonej na serbskiego cara i patriarchę. Zauważa się, że anatema była zazwyczaj stosowana za najcięższe przestępstwa przeciwko wierze, takie jak herezja lub apostazja. Późniejsze dokumenty dotyczące pojednania (1368, 1371, 1375) wskazują, że konflikt serbsko-grecki miał charakter eklezjologiczny (dotyczący nauki o Kościele), a nie dogmatyczny (dotyczący podstaw wiary). W dokumencie patriarchy Konstantynopola Filoteusza z 1371 roku pierwotne potępienie, wydane przez patriarchę Kaliksta, jest wprost nazywane epitymią i ekskomuniką (), a nie anatemą.