W 1462 roku wzmiankowano curia regio cum turris (dwór królewski z wieżą).
Więcej wiadomości na temat zamku pochodzi z XVI wieku, kiedy stał się jedną z rezydencji Jana Amora Tarnowskiego. Hetman Tarnowski dołożył wielu starań, by w obliczu niepokojów tureckich wzmocnić walory militarne zamku, tak jak to zrobił na Zamku Dolnym w Rożnowie i w Tarnowie. Z jego inicjatywy wzniesiono ponadto kaplicę, a obsługujący ją kapelan został uposażony dochodami z czynszów starostwa sandomierskiego. Jak wynika z treści szesnastowiecznych opisów inwentarzowych zamek zmodernizowany przez Tarnowskiego miał w większości zabudowę drewnianą, otoczoną drewniano-ziemnymi umocnieniami.
Założenie składało się z dwu członów: zamku górnego, zbudowanego prawdopodobnie na planie czworoboku, oraz z zamku średniego, w którego skład wchodziły budynki murowane z drewnianą nadbudową. Do rezydencji przylegało podzamcze, stanowiące zaplecze gospodarcze.