Gdy płonął gmach komitetu wojewódzkiego partii, pensjonariusze domu poprawczego w Gdańsku-Oliwie rozpoczęli rabunek sklepów przy ulicy Rajskiej i sąsiednich. Wydarzenia te były przez następne lata wykorzystywane w propagandzie rządowej do przedstawienia protestów jako aktu wandalizmu i chuligaństwa wymierzonego w państwo i obywateli. Około 13:00 stoczniowcy zdobyli i podpalili transporter opancerzony, który żołnierze opuścili na terenie Gdańskiej Stoczni Remontowej. Po południu do walczących w Gdańsku stoczniowców dołączali pojedynczo studenci, którym kończyły się wykłady. Około godziny 16:00 przed dworcem kolejowym młody robotnik został przejechany przez transporter opancerzony. Stoczniowcy na środku dworcowej hali złożyli ciało kolegi, któremu mieszkańcy oddawali hołd składając kwiaty. W przypływie gniewu demonstranci rozbili dworcową kwiaciarnię i podpalili kasy dworcowe. Wieczorem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku podjęło decyzję o wprowadzeniu godziny milicyjnej od 18:00 do 5:00 rano.