Po wybuchu II wojny światowej wrócił do okupowanego przez ZSRR Wilna, a potem zamieszkał na terenie Białoruskiej SRR, niedaleko od Wilna. Jako dawny członek zlikwidowanej KPP został oskarżony o działalność kontrrewolucyjną i zesłany do Wiatłagu w obwodzie kirowskim, do prac leśnych. Po ataku III Rzeszy na ZSRR i układzie Sikorski-Majski dołączył do Armii gen. Andersa. Z armią Andersa przedostał się do Uzbekistanu, Persji, na Bliski Wschód i do Włoch. Walczył pod Monte Cassino, w czasie walk został ranny, a po nich odznaczony orderami polskimi i angielskimi. Zamieszkał w Rzymie i rozpoczął redagowanie gazety Lietuvių laikraštį. W 1947 roku wyjechał do Buenos Aires w Argentynie. Pracował tam jako pracownik fizyczny i zajmował się wydawaniem czasopisma Literatūros lankai, zrzeszającego litewskich pisarzy emigracyjnych (w czasopiśmie publikował Czesław Miłosz i ukazywały się w nim interpretacje jego utworów autorstwa litewskich poetów i filozofów).

W 1959 roku doznał wylewu krwi do mózgu i stał się częściowo sparaliżowany. Dzięki protekcji Jerzego Putramenta i Władysława Broniewskiego trafił do Domu Weteranów Ruchu Rewolucyjnego w Warszawie, w którym kontynuował pracę literacką. W 1966 roku odwiedził Wilno.