W 1148 papież Eugeniusz III konsekrował wciąż nieukończoną świątynię.
Na przełomie XV i XVI wieku romańskie sklepienia zastąpiono gotyckim sklepieniem sieciowym, wykonano maswerkowe okna i wydłużono prezbiterium. Przy opactwie funkcjonował wówczas szpital św. Mikołaja i dom dla trędowatych Estricher Hof. Klasztor ucierpiał podczas najazdu margrabiego Albrechta Alcybiadesa w 1552 roku, w okresie wojny trzydziestoletniej i podczas wojen z Francją. W XVIII wieku powstały barokowe portale zdobiące fasadę, a po pożarze z 1783 roku wzniesiono klasycystyczne zwieńczenie wieży.
W 1802, podczas okupacji napoleońskiej, placówkę zlikwidowano, a teren dawnego klasztoru rozparcelowano. Kościół klasztorny został siedzibą parafii obsługiwanej przez duchowieństwo diecezjalne, funkcję plebanii pełnił budynek dawnej karczmy. Ostatni z mnichów zmarł w 1837 roku. Około 1840 roku relikwiarz św. Macieja, stojący pośrodku świątyni od XII wieku, przeniesiono do prezbiterium, a kryptę skrócono o dwa przęsła. Z powodów finansowych zrezygnowano z dalszych prac renowacyjnych. Od końca lat 80. XIX wieku starano się o powrót benedyktynów do Trewiru. W latach 1914–1919 świątynię wyremontowano i udekorowano neogotyckimi malowidłami.