W 1383 książę opolski Władysław II wyraził zgodę na sprzedaż wsi przez rycerza Heinricha Kuropesa na rzecz pana Adama Beesa. W XV wieku wieś znalazła się w granicach księstwa głogówecko-prudnickiego. mały|lewo|Dawna karczma „Im Krug zum grünen Kranze” Do 1742 wieś należała do powiatu sądowego głogóweckiego w Monarchii Habsburgów. Po I wojnie śląskiej znalazła się w granicach Królestwa Prus i weszła w skład powiatu prudnickiego w prowincji Śląsk. Wieś posiadała swoją własną pieczęć, która przedstawiała w polu na ozdobnym kartuszu głowę byka, po prawej i lewej stronie narzędzie, a w otoku napis: BLASCHOWITZ: GEM: S / NEYSTAETER CREYS () . W XVIII lub XIX wieku w Błażejowicach Dolnych wzniesiono charakterystyczną dla ziemi prudnickiej kapliczkę-dzwonnicę. mały|Błażejowice Dolne (Blaschwitz) wśród miejscowości ziemi prudnickiej na mapie z XIX wieku W 1865 w Błażejowicach Dolnych pracowało 13 rolników, 15 ogrodników i 8 chłopów. W tym czasie znajdowała się w nich szkoła katolicka z 85 uczniami. Według spisu ludności z 1 grudnia 1910, na 338 mieszkańców Błażejowic Dolnych 14 posługiwało się językiem niemieckim, 248 językiem polskim, a 76 było dwujęzycznych. Znajdowała się tu karczma „Im Krug zum grünen Kranze” (), prowadzona przez Magdalenę Wollek.