Błażejowice Dolne (dodatkowa nazwa w j. niem. Blaschewitz) – wieś w Polsce, położona w województwie opolskim, w powiecie prudnickim, w gminie Głogówek. Historycznie leży na Górnym Śląsku, na ziemi prudnickiej. Położona jest na terenie Wysoczyzny Bialskiej, będącej częścią Niziny Śląskiej.
W latach 1954–1959 wieś należała i była siedzibą władz gromady Błażejowice, po jej zniesieniu w gromadzie Mochów. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do ówczesnego województwa opolskiego.
Według danych na 2011 wieś była zamieszkana przez 150 osób.
Geografia Położenie Błażejowice Dolne znajdują się w południowo-zachodniej części Polski. Leżą na ziemi prudnickiej – regionie historyczno-kulturalnym, którego głównym ośrodkiem jest miasto Prudnik. Ziemia prudnicka stanowi zachodnią część Górnego Śląska. Pod względem administracyjnym Błażejowice Dolne położone są w południowej części województwa opolskiego, w powiecie prudnickim, w gminie Głogówek. Znajdują się w pobliżu granicy z Czechami. Należą do Euroregionu Pradziad.
Sołectwo Błażejowice Dolne obejmuje obręb wsi Błażejowice Dolne. Zajmuje powierzchnię 5,8 km². Graniczy z sołectwami (od północy, zgodnie z ruchem wskazówek zegara): Zawada, Pisarzowice, Kierpień, Leśnik, Mochów, Mionów.
Wieś leży na Nizinie Śląskiej. Według podziału fizycznogeograficznego z 2017 dr. Krzysztofa Badory, Błażejowice Dolne znajdują się w granicach mikroregionów Wysoczyzna Bialska (318.58.1), Równina Mosznej (318.55.9) i Dolina Dolnej Osobłogi (318.55.10).
W pobliżu wsi znajduje się pole o nazwie Na Doły. Wieś leży na terenie Nadleśnictwa Prudnik (obręb Prudnik).
Środowisko naturalne W Błażejowicach Dolnych panuje klimat umiarkowany ciepły. Średnia temperatura roczna wynosi +8,3 °C. Duże zróżnicowanie dotyczy termicznych pór roku. Średnie roczne opady atmosferyczne w rejonie Błażejowic Dolnych wynoszą 623 mm. Dominują wiatry zachodnie.
Nazwa Nazwa miejscowości pochodzi od nazwy osobowej Błażej. Końcówka „ice” charakterystyczna jest dla słowiańskich nazw patronimicznych wywodzących się od patronów rodu. W alfabetycznym spisie miejscowości na terenie Śląska wydanym w 1830 roku we Wrocławiu przez Johanna Knie miejscowość występuje pod polską nazwą Blasieowice oraz nazwą zgermanizowaną Blaschewitz. Topograficzny opis Górnego Śląska z 1865 roku notuje wieś pod niemiecką nazwą Blaschewitz, a także staropolską Blazycowicz, pod którą po raz pierwszy została zanotowana w 1358 roku. Wymienia on również polską nazwę Blazejowice we fragmencie: „Blaschewitz (1358 Blazycowicz, polnisch Blazejowice)”. Pod polską nazwą Błażejowice miejscowość wzmiankowana w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego z 1880 i w książce Konstantego Damrota o pochodzeniu nazw miejscowości na Śląsku z 1896.
Ze względu na polskie pochodzenie nazwy nazistowska administracja III Rzeszy w latach 1936–1945 zmieniła nazwę na nową, całkowicie niemiecką – Niederblasien. W Spisie miejscowości województwa śląsko-dąbrowskiego łącznie z obszarem ziem odzyskanych Śląska Opolskiego wydanym w Katowicach w 1946 wieś wymieniona jest pod polską nazwą Błażejowice. 9 września 1947 r. nadano miejscowości nazwę Błażejowice DolneRozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 9 września 1947 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości ().. W opracowanej w 1971 przez Powiatowy Inspektorat Statystyczny w Prudniku Statystycznej charakterystyce miejscowości w gromadach powiatu prudnickiego, miejscowość została wymieniona pod nazwą Błażejowice. 1 grudnia 2009 wprowadzono dodatkową nazwę wsi w języku niemieckim – Blaschewitz.
W historycznych dokumentach nazwę miejscowości wzmiankowano w różnych językach oraz formach: Blasegovitz (ok. 1300), Blazycowicz (1358), Blaschewicz (1430), Plaschwicz (1564), Blaziegowicz (1573), Blaszowic (1679), Blaschwitz (1784), Blascheowitz, Błażejowice (1845), Błażejowice, Niederblasien, Blaschewitz (1939), Błażejowice Dolne – Niederblasien (Blaschewitz) (1951), Błażejowice Dolne, -wic -nych (1980).
Historia Podczas badań archeologicznych na południu Błażejowic Dolnych odkryto artefakty z epoki neolitu. Niedaleko granicy z Mochowem znaleziono 136 fragmentów grubościennych naczyń użytkowych z ceramiki, które są dowodem na obecność najstarszej środkowoeuropejskiej kultury rolniczej na tym terenie. Podczas badań zlokalizowano workowatą jamę, datowaną na okres kultury łużyckiej, a także znaleziono żelazny topór z epoki osadnictwa Śląska przez plemiona Wandalów. Inne znaleziska wskazują na to, że ludność zasiedlała teren Błażejowic Dolnych nieprzerwanie, sięgając do epoki pełnego średniowiecza. mały|upright|Pieczęć Błażejowic Dolnych (1885) Wieś została założona w okresie niemieckiej kolonizacji Śląska w XIII wieku. Po raz pierwszy wzmiankowana była w 1358 jako Blazycowicz, a następnie w 1460 jako Blazeiowitz. Ze względu na jej nazwę przypuszcza się, że jej założycielem był Błażej (Blasius, Blažej). W 1383 książę opolski Władysław II wyraził zgodę na sprzedaż wsi przez rycerza Heinricha Kuropesa na rzecz pana Adama Beesa. W XV wieku wieś znalazła się w granicach księstwa głogówecko-prudnickiego. mały|lewo|Dawna karczma „Im Krug zum grünen Kranze” Do 1742 wieś należała do powiatu sądowego głogóweckiego w Monarchii Habsburgów. Po I wojnie śląskiej znalazła się w granicach Królestwa Prus i weszła w skład powiatu prudnickiego w prowincji Śląsk. Wieś posiadała swoją własną pieczęć, która przedstawiała w polu na ozdobnym kartuszu głowę byka, po prawej i lewej stronie narzędzie, a w otoku napis: BLASCHOWITZ: GEM: S / NEYSTAETER CREYS () . W XVIII lub XIX wieku w Błażejowicach Dolnych wzniesiono charakterystyczną dla ziemi prudnickiej kapliczkę-dzwonnicę. mały|Błażejowice Dolne (Blaschwitz) wśród miejscowości ziemi prudnickiej na mapie z XIX wieku W 1865 w Błażejowicach Dolnych pracowało 13 rolników, 15 ogrodników i 8 chłopów. W tym czasie znajdowała się w nich szkoła katolicka z 85 uczniami. Według spisu ludności z 1 grudnia 1910, na 338 mieszkańców Błażejowic Dolnych 14 posługiwało się językiem niemieckim, 248 językiem polskim, a 76 było dwujęzycznych. Znajdowała się tu karczma „Im Krug zum grünen Kranze” (), prowadzona przez Magdalenę Wollek. W wyborach parlamentarnych w Republice Weimarskiej w 1919 najwięcej głosów w Błażejowicach Dolnych zdobyli chrześcijańscy demokraci.
W 1921 w zasięgu plebiscytu na Górnym Śląsku znalazła się tylko część powiatu prudnickiego. Błażejowice Dolne znalazły się po stronie wschodniej, w obszarze objętym plebiscytem. Do głosowania uprawnionych było w Błażejowicach Dolnych 226 osób, z czego 149, ok. 65,9%, stanowili mieszkańcy (w tym 147, ok. 98,7% całości, mieszkańcy urodzeni w miejscowości). Oddano 224 głosy (ok. 99,1% uprawnionych), w tym 224 (100%) ważne; za Niemcami głosowało 210 osób (ok. 93,8%), a za Polską 14 osób (ok. 6,3%). W latach 20. XX wieku powstał pomnik upamiętniający 24 mieszkańców wsi, którzy zginęli podczas I wojny światowej (rozbudowany po II wojnie światowej).
W okresie II wojny światowej w Błażejowicach Dolnych pracowali robotnicy przymusowi z Polski, m.in. z miejscowości: Rajcza, Sułkowice, Targanice, Czaniec i Koziniec. 18 marca 1945 Armia Czerwona okrążyła kilka niemieckich dywizji w Głogówku, Leśniku, Błażejowicach Dolnych, Zawadzie, Mionowie, Wilkowie i Wierzchu. Tego dnia niemieckie dowództwo zarządziło skoncentrowanie sił w okolicach Błażejowic Dolnych, Mionowa i Zawady. W Błażejowicach Dolnych stacjonowały jednostki 20 Estońskiej Dywizji Grenadierów SS, a 19 marca znajdował się tu punkt dowodzenia 344 Dywizji Piechoty. Wieś była przepełniona uchodźcami, taborem i kolumnami wozów z bagażem i zaopatrzeniem. Co kwadrans była ostrzeliwana przez radziecki samolot myśliwski. Późnym wieczorem 19 marca, Błażejowice Dolne zostały opuszczone przez niemieckich żołnierzy, uchodźców i większość mieszkańców, a wieś zajęli żołnierze Armii Czerwonej. mały|upright|Kapliczka-dzwonnica w Błażejowicach Dolnych (1955) Od marca do maja 1945 powiat prudnicki znajdował się pod kontrolą radzieckiej komendantury wojskowej. 11 maja 1945 polska administracja przejęła władzę cywilną w powiecie prudnickim. Mieszkańcom Błażejowic Dolnych, posługującym się dialektem śląskim bądź znającym język polski, pozwolono pozostać we wsi po otrzymaniu polskiego obywatelstwa.
W latach 1945–1950 Błażejowice Dolne należały do województwa śląskiego, a od 1950 do województwa opolskiego. W latach 1945–1954 wieś należała do gminy Gostomia, w latach 1954–1959 była siedzibą gromady Błażejowice, a w latach 1959–1972 należała do gromady Mochów. Podlegała urzędowi pocztowemu w Białej.
1 marca 1947 w Błażejowicach Dolnych dokonano mordu na trzyosobowej rodzinie. Zamordowano Jana Terkę, jego żonę Marię i ich trzymiesięczną córkę. W 1949 we wsi znajdowały się między innymi: szkoła podstawowa prowadzona przez Inspektorat Szkolny w Prudniku, rymarz, kotlarz, szewc. Z inicjatywy Powiatowej i Miejskiej Biblioteki w Prudniku oraz Prezydium Gromadnej Rady Narodowej, w 1956 powstała w Błażejowicach Dolnych biblioteka. W 1957 w północno-zachodniej części wsi wybudowano remizę Ochotniczej Straży Pożarnej. We wsi działał zespół teatralny. Na przełomie lat 70. i 80. XX wieku założono tu Rolniczą Spółdzielnię Produkcyjną. W 2010 Błażejowice Dolne przystąpiły do Programu Odnowy Wsi Opolskiej.
Przynależność państwowa i administracyjna + Przynależność polityczno-administracyjna wsi Błażejowice Dolne Okres Państwo Zwierzchnictwo Jednostka administracyjna 1358–1382 18px Księstwo niemodlińskie 1382–1424 18px Księstwo niemodlińsko-strzeleckie 1424–1460 18px Księstwo głogówecko-prudnickie 1460–1521 18px Księstwo opolskie 1521–1532 18px Księstwo opolsko-raciborskieksięstwo opolskie 1532–1742 Monarchia Habsburgów Święte Cesarstwo Rzymskie księstwo opolsko-raciborskie, powiat sądowy głogówecki 1742–1806 Królestwo Prus Święte Cesarstwo Rzymskie kamera wrocławska, departament wrocławski, powiat prudnicki 1806–1815 Królestwo Prus 1815–1871 prowincja Śląsk, rejencja opolska, powiat prudnicki 1871–1918 Cesarstwo Niemieckie Królestwo Prus, prowincja Śląsk, rejencja opolska, powiat prudnicki 1918–1919 Republika Weimarska Wolne Państwo Prusy, prowincja Śląsk, rejencja opolska, powiat prudnicki 1919–1933 Wolne Państwo Prusy, prowincja Górny Śląsk, rejencja opolska, powiat prudnicki 1933–1938 III Rzesza 1938–1941 Wolne Państwo Prusy, prowincja Śląsk, rejencja opolska, powiat prudnicki 1941–1945 Wolne Państwo Prusy, prowincja Górny Śląsk, rejencja opolska, powiat prudnicki 1945–1946 Rzeczpospolita Polska Okręg I (Śląsk Opolski) 1946–1950 województwo śląskie, powiat prudnicki, gmina Gostomia 1950–1952 województwo opolskie, powiat prudnicki, gmina Gostomia 1952–1954 Polska Rzeczpospolita Ludowa 1954–1959 województwo opolskie, powiat prudnicki, gromada Błażejowice 1959–1973 województwo opolskie, powiat prudnicki, gromada Mochów 1973–1975 województwo opolskie, powiat prudnicki, gmina Głogówek 1975–1989 województwo opolskie, gmina Głogówek 1989–1998 Rzeczpospolita Polska od 1999 województwo opolskie, powiat prudnicki, gmina Głogówek
Mieszkańcy Miejscowość zamieszkiwana jest przez mniejszość niemiecką oraz Ślązaków. Mieszkańcy wsi posługują się gwarą prudnicką, będącą odmianą dialektu śląskiego. Należą do podgrupy gwarowej nazywanej Kapuściołrzy.
Liczba mieszkańców wsi 1871 – 290 1885 – 379 1905 – 239 1910 – 254 1933 – 347 1939 – 318 1966 – 253 1998 – 206 2002 – 159 2009 – 155 2011 – 150 2013 – 150
Zabytki
Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisana jest: kapliczka-dzwonnica, z XVIII/XIX w.
Zgodnie z gminną ewidencją zabytków w Biedrzychowicach chronione są ponadto: kapliczka przy domu nr 1 kapliczka przy domu nr 39 dom mieszkalny (wycużny) nr 5 gospoda Emanuela Zieglera, ob. dom mieszkalny nr 6 dom mieszkalny nr 9 dom mieszkalno-gospodarczy nr 11 dom mieszkalno-gospodarczy w zagrodzie nr 22 stodoła w zagrodzie
Pomniki i obiekty upamiętniające mały|Pomnik poległych w I i II wojnie światowej