Tradycyjnie wykorzystuje się pietruszkę, lubczyk, miętę, anyż, koper, seler, kminek, cząber i liście laurowe.
Obrzędowe znaczenie serowych figurek Serowe figurki miały duże znaczenie obrzędowe w tradycjach Karpat. Wykorzystywano je do ozdabiania świątecznych stołów w czasie Wielkanocy, a także do obdarowywania nowożeńców i dzieci. W dawnych czasach serowe baranki były darowane na weselach jako symbol bogactwa i dobrobytu, a bajgle (kołaczyki) – na szczęście. Na Wielkanoc duże serowe koniki kładziono do świątecznego koszyka, a serowe baranki rozdzielano na pamiątkę po zmarłych krewnych.
Serowe figurki były również ważnymi atrybutami świąt kościelnych i wykorzystywane jako przedmioty rytualne podczas obrzędów. Podczas zaręczyn dziewczyna obdarowywała starostów serowymi barankami jako znak zgody, a na weselu figurki te darowano jako amulety dla młodej pary. Ponadto serowe figurki były darowane dzieciom podczas obrzędów związanych z kolędowaniem i siewem, a także na zdrowie domowych zwierząt.