Józef Gabriel Pracki (ur. 18 marca 1882 w Warszawie, zm. 15 listopada 1935 tamże) – pułkownik lekarz Wojska Polskiego, doktor wszech nauk lekarskich, psychiatra, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 18 marca 1882 w Warszawie, ówczesnej stolicy Królestwa Kongresowego, w rodzinie Teodozjusza i Emilii z Budzyńskich. W 1890 rozpoczął naukę w gimnazjum filologicznym w Radomiu. Po dziesięciu latach zdał egzamin dojrzałości. Jesienią 1900 rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. W lutym 1905 uczelnia została zamknięta w następstwie strajków szkolnych. W sierpniu 1906 wyjechał do Kazania, w celu złożenia egzaminów dyplomowych na Fakultecie Medycznym Imperatorskiego Uniwersytetu Kazańskiego. W październiku tego roku otrzymał dyplom lekarza z wyróżnieniem (medicus cum eximia laude). Po powrocie do kraju pracował w szpitalu św. Barbary w Dąbrowie Górniczej. W kwietniu 1907 zatrudnił się w Zakładzie dla nerwowo chorych w Grodzisku, a w marcu 1908 w szpitalu dla nerwowo chorych w Tworkach. Tam początkowo pracował jako nadetatowy ordynator, a od lutego 1909 młodszy ordynator. W czerwcu 1914 zwolnił się z pracy na własną prośbę mając zamiar wyjechać do Anglii na studia.