W sierpniu 1914 został wcielony do armii rosyjskiej jako lekarz rezerwy. Służbę pełnił kolejno w 7 Szpitalu Twierdzy Modlin, 11 Syberyjskiej Dywizji Strzelców, 5 turkiestańskim pułku strzelców (ros. 5-й Туркестанский стрелковый полк) i 264 zapasowym pułku piechoty (ros. 264-й пехотный запасный полк). W grudniu 1917 został zdemobilizowany w stopniu – radcy VII rangi (ros. Надворный советник), który odpowiadał stopniowi podpułkownika w piechocie. W Kijowie wstąpił do Związku Wojskowych Polaków. 30 czerwca 1918 wrócił do Warszawy.
15 lipca 1915, w stopniu porucznika, został przyjęty do Polskiej Siły Zbrojnej i wyznaczony na stanowisko lekarza szkoły podoficerskiej w Ostrowi Łomżyńskiej. 15 października 1918 Rada Regencyjna potwierdziła jego awans na kapitana lekarzaDz. Rozp. Komisji Wojskowej Nr 1 z 28 października 1918, poz. 6.. Później pełnił funkcję naczelnego lekarza Domu Ozdrowieńców w Pustelniku i starszego lekarza 1 pułku piechoty. Od września 1919 do września 1920 walczył na froncie przeciwko bolszewikom na stanowisku szefa sanitarnego 18 Dywizji Piechoty, która zyskała przydomek „Żelazna Dywizja”. 24 czerwca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu podpułkownika, w Korpusie Lekarskim, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Wyróżnił się w sierpniu 1920 w bitwie nad Wkrą.