Po powrocie do Rumunii we wrześniu 1921 założyła pierwszą grupę faszystowską w tym kraju Narodowy Włosko-Rumuński Ruch Kulturowy i Ekonomiczny, promując bliską współpracę Włoch i Rumunii, a zarazem dążąc do wprowadzenia w Rumunii modelu ideologicznego wzorowanego na włoskim. Dwa lata później ugrupowanie kierowane przez Bacaloglu przekształciło się w partię o nazwie Narodowa Rumuńska Fascia. 30 grudnia 1923 Bacaloglu rozpoczęła wydawanie tygodnika Mișcarea Națională Fascistă, w którym pełniła rolę dyrektora d.s. politycznych. Ugrupowanie liczyło niewiele ponad sto osób i pozostało na marginesie rumuńskiego życia politycznego. Program partii wyrażał sprzeciw wobec systemu wersalskiego, sprzeciwiając się zarazem "żydowskiej eksploatacji Rumunii". Poza Bacaloglu kobiety były nieobecne w rumuńskim ruchu faszystowskim (zgodnie z konstytucją 1923 nadal nie miały prawa głosu w wyborach). W 1926 doszło do przyłączenia małych ugrupowań faszystowskich działających w Rumunii do Narodowo-Chrześcijańskiej Ligi Obrony, kierowanej przez Alexandru Cuzę. We władzach tego ugrupowania znalazł się brat Eleny, Alexandru (Sandi) Bacaloglu.