w tym postać głównego bohatera, który w trakcie powieści przeistacza się ze zwykłego człowieka, ze swoimi niewielkimi wadami, w „prawdziwego neoszatana”, czerpiącego przyjemność z czynienia zła. Za stosunkowo udane uznał także „odautorskie komentarze” i dygresje na tematy takie jak wady i zalety demokracji, które uznał w większości za nadal aktualne i trafne, aczkolwiek za mniej udane uznał takie nawiązania widoczne w zbyt „doraźnym”, nowym rozdziale, poruszającym temat lustracji, który uznał za niepotrzebnie upolityczniony. Książkę, mimo nieco słabszego nowego rozdzialu, uznał za „dobrą [i] atrakcyjnie [i świetnie] napisaną”, dowcipną, „kultową”, z „powalającą puentą”, i wartą przeczytania.
III wydanie W 2009 książkę zrecenzował Konrad Wągrowski dla fanzinu Esensja. Według recenzenta książka ta jest typowym przykładem twórczości Wolskiego, powielając motywy, które regularnie występują w jego twórczości, aczkolwiek jako wczesna pozycja autora nie jest wtórna – stała się natomiast modelem dla jego późniejszych dzieł. Samego Agenta Dołu recenzent ocenił pozytywnie, zauważając też, że książka „przez lata cieszyła się zasłużonym szacunkiem fanów”.