Za mocne strony książki uznał powiązanie protagonisty z teoretycznie negatywną stroną (czyli Piekłem), ciekawe postacie poboczne, fabułę, zakończoną „wielkim i zaskakującym finałem”, i styl autora („świetne... dynamiczne pióro”). Za niezbyt udane uznał natomiast późniejsze rozdziały z wznowień. „Diabelską dogrywkę” opisał jako „kiepski paszkwilem na najsłynniejszą rodzimą aferę agenturalno-teczkową”, w którym ironiczny dystans książki został zastąpiony słabszymi aluzjami do współczesnej polityki. „Agenta Góry” ocenił jako interesującego w pomyśle, ale słabo zakończonego, a wieńczące serię ostatnie opowiadanie, „Czarci pomiot”, określił jako „kompletną żenadę”, „niewyszukany polityczny paszkwil, na który właściwie szkoda słów”. Samą pozycję ocenił jako 7/10, ale nowsze rozdziały jako 3/10. Dwa lata później, w 2011, inny recenzent Esensji, Konrad Wągrowski, dokonał podobnej oceny, oceniając „Agenta Dołu” jako pozycję „uznaną”, ale jego kolejne rozdziały jako „żałosne”.