Podczas wojny francusko-pruskiej (1870–1871) dowodził awizem . Operował w regionie Karaibów, gdzie uczestniczył m.in. w zakończonej niepowodzeniem obławie na niemiecką kanonierkę . W 1872 roku objął dowodzenie nad stacjonującym w Cherbourgu okrętem obrony wybrzeża (taranowcem) . W 1873 roku powrócił na Karaiby jako zastępca dowódcy fregaty . W tym samym roku uzyskał stopień . W 1879 roku został szefem sztabu Eskadry Śródziemnomorskiej, służbę pełnił na pokładzie okrętu pancernego . W 1880 roku został gubernatorem Nowej Kaledonii i uzyskał stopień kontradmirała.
W 1883 roku powrócił do Francji, gdzie powierzono mu dowództwo nad grupą zadaniową sformowaną w celu spacyfikowania chińskich oddziałów nieregularnych, tzw. , operujących w Tonkinie (północny Wietnam), który Francuzi usiłowali wówczas sobie podporządkować (kampania francuska w Tonkinie). W skład dowodzonej przez Courbeta eskadry weszły trzy okręty pancerne – (okręt flagowy), i , dwa krążowniki – i oraz dwa torpedowce – nr 45 i 46.