Dla odpowiedniej formy różniczkowej i łańcucha zachodzi wzór
Jeśli forma jest zamknięta, czyli , to całka po brzegu łańcucha jest równa zeru. Jeśli natomiast forma jest dokładna, czyli , to jej całka po cyklu również znika. Te dwie własności sprawiają, że całkowanie form jest zgodne z przejściem do klas homologii i kohomologii.
Znaczenie twierdzenia
Twierdzenie de Rhama pokazuje, że pewne własności topologiczne gładkiej rozmaitości można badać za pomocą form różniczkowych. Innymi słowy, obiekty pochodzące z analizy i geometrii różniczkowej prowadzą do tych samych rzeczywistych niezmienników kohomologicznych, które otrzymuje się w topologii algebraicznej.
Jest to ważne, ponieważ formy różniczkowe są narzędziem obliczeniowym. W wielu sytuacjach łatwiej jest pracować z formami i ich różniczkowaniem niż bezpośrednio z definicją kohomologii singularnej. Twierdzenie pozwala więc przechodzić między językiem analizy a językiem topologii.
Podstawową intuicję daje lemat Poincarégo. Mówi on, że lokalnie, na odpowiednio prostych obszarach, każda zamknięta forma dodatniego stopnia jest dokładna. Jeśli na całej rozmaitości istnieją formy zamknięte, które nie są dokładne, oznacza to obecność globalnej przeszkody topologicznej.