Od lutego 1919 należał do Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska w RaciborzuJerzy Pająk, Alojzy Nowara, Trzecie powstanie śląskie na Ziemi Raciborskiej, Racibórz 1962, s. 7. Po wyborach komunalnych w listopadzie 1919 był przewodniczącym frakcji polskiej w radzie miejskiej Raciborza. Prezes Górnośląskiej Partii Ludowej (Oberschlesische Volkspartei) w Raciborzu. Po I powstaniu śląskim jako adwokat bronił polskich działaczy i powstańców więzionych (ok. 500 osób) w Raciborzu, za co był atakowany przez niemieckie bojówki. Od jesieni 1920 w miejsce chorego Romana Strzody był przewodniczącym Polskiego Komisariatu Plebiscytowego na powiat raciborskiKarol Wystrychowski, Udział adwokatów śląskich w walce o narodowe i społeczne wyzwolenie Śląska, "Palestra" t 20, 1976, z. 7 (223), s. 74. Po wybuchu III powstania śląskiego uszedł z Raciborza. Od maja 1921 służył w Naczelnej Komendzie Wojsk Powstańczych, wydając „Oberschlesischer Wegweiser”, był także szefem wydziału prawnego.