Najczęściej wskazywanym ograniczeniem jest niska skuteczność powrotów. Faktycznie odsyłanych jest jedynie około 20% osób objętych nakazem opuszczenia UE, ponieważ powroty zależą od umów z krajami pochodzenia, których Pakt nie tworzy. Także skala solidarności jest ograniczona, gdyż minimalny roczny pułap relokacji (30 tys. osób) odpowiada około 10% nieregularnych przyjazdów odnotowanych w latach 2022–2023, a w ocenie Elcano odpowiedzialność państwa pierwszego wjazdu jest w Pakcie uregulowana znacznie precyzyjniej niż mechanizmy jej współdzielenia. Komisja Europejska może pobierać około 600 mln euro rocznie z opłat zastępujących przyjęcie migrantów, co pozostaje niewielką kwotą wobec kosztów przyjmowania uchodźców, które w przypadku Niemiec w 2015 roku i Polski w 2022 roku sięgały około 8 mld euro.
(ECRE) oceniła, że Pakt nie reformuje gruntownie zasady odpowiedzialności kraju pierwszego wjazdu, a mechanizm solidarności jest jedynie warstwą korygującą nałożoną na niezmieniony system dubliński. W 2024 roku badacze, w tym , oceniali, że reforma prawdopodobnie nie doprowadzi do zmniejszenia nielegalnej imigracji, m.in.