Secessio plebis (wycofanie się pospólstwa lub secesja plebejuszy) było nieformalnym przejawem władzy obywateli rzymskich pochodzenia plebejskiego, stosowanym między V wiekiem p.n.e. a III wiekiem p.n.e., podobnym w koncepcji do strajku generalnego. Podczas secessio plebis plebejusze masowo opuszczali miasto w formie protestu migracyjnego, pozostawiając patrycjuszy samych sobie. W efekcie secessio oznaczało, że wszystkie sklepy i warsztaty były zamykane, a transakcje handlowe w dużej mierze ustawały. Była to skuteczna strategia w ramach Konfliktu Stanów (Conflict of the Orders) ze względu na przewagę liczebną; plebejusze stanowili zdecydowaną większość populacji Rzymu i odpowiadali za większość produkcji żywności oraz zasobów, podczas gdy patrycjusze byli członkami mniejszościowej klasy wyższej, odpowiednikiem późniejszej szlachty ziemskiej.
Autorzy podają różne liczby dotyczące tego, ile razy miały miejsce secesje. M. Cary i H. H. Scullard wskazują, że między 494 a 287 rokiem p.n.e. miało miejsce pięć secesji.