W tym okresie działał w „Sokole” w powiecie tarnogórskim, a także został współzałożycielem gniazda w Radzionkowie.
11 października 1911 roku został powołany do zasadniczej służby wojskowej w Armii Cesarstwa Niemieckiego, gdzie służył w 38 Magdeburskim Pułku Piechoty. Skierowano go do Cesarskiej Szkoły Podoficerów Piechoty w Dallgow-Döberitz, którą ukończył z wyróżnieniem, otrzymując stopień młodszego podoficera – kaprala, a także uzyskał uprawnienia instruktora wyszkolenia strzeleckiego i wychowania fizycznego. 1 października 1912 roku ukończył służbę wojskową i wrócił na Górny Śląsk, podejmując ponownie pracę w kopalni „Radzionkau”.
W czasie I wojny światowej został zmobilizowany do wojska niemieckiego 1 sierpnia 1914 roku, otrzymując przydział do 168 Pułku Piechoty, z którym walczył w Rosji oraz we Francji. W czasie walk na froncie wschodnim, 14 marca 1916 roku został ranny i odesłany na leczenie do Cesarskiego Rezerwowego Szpitala Wojskowego nr II we Frankfurcie nad Odrą. Po rekonwalescencji otrzymał skierowanie na front zachodni, gdzie został ponownie ranny 28 lutego 1918 roku.