Został zdemobilizowany 27 listopada tego samego roku w stopniu starszego sierżanta i powrócił do Radzionkowa.
W 1919 roku współtworzył Naczelną Radę Ludową, a w latach 1919–1920 pełnił funkcję komendanta Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska w powiecie tarnogórskim. Brał udział we wszystkich trzech powstaniach śląskich. W czasie I powstania śląskiego jako dowódca w Kozłowej Górze i Orzechu prowadził atak na posterunek policyjny oraz siedzibę Grenzschutzu w Orzechu. Podczas II powstania śląskiego dowodził w walkach o Nakło, a jego oddział zdobył tamtejszy pałac Donnersmarcków, który w tym czasie był przekształcony w niemieckie koszary. W latach 1921–1922 pełnił funkcję komendanta Policji Plebiscytowej w powiecie tarnogórskim. W momencie wybuchu III powstania śląskiego w nocy 2 na 3 maja 1921 roku rozbroił wraz z podwładnymi niemieckich funkcjonariuszy. Decyzją Naczelnej Komendy Wojsk Powstańczych 7 maja tego samego roku został przeniesiony do dalszego pełnienia służby w Dowództwie Żandarmerii Polowej Górnego Śląska w Szopienicach.