Po zdemobilizowaniu kontynuował pracę w piotrkowskim gimnazjum. Jako szeregowiec rezerwy posiadał przydział do 4 szwadronu taborów w Łęczycy. Lata międzywojenne to najbardziej płodny okres jego twórczości malarskiej. Swoje prace wystawiał w kraju i za granicą w wielu prestiżowych galeriach. Wtedy też zasłynął z doskonałych portretów polskiej arystokracji i członków elit, malowanych techniką olejną i suchej pasteli. W 1936 otworzył swą indywidualną wystawę w warszawskiej Zachęcie. Podczas okupacji niemieckiej pracował w Rzemieślniczej Szkole Zawodowej, uczył młodzież na tajnych kompletach. W 1953 przeszedł na emeryturę, pozostając do śmierci płodnym twórcą. Zmarł 3 października 1970 w Piotrkowie i został pochowany na starym cmentarzu.
W 1916 ożenił się z Genowefą Cerefin (1897–1963), mieli troje dzieci: Tadeusza (1917–1944), Krystynę (ur. 1919) i Stanisława (1927–1986).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3102 – 26 stycznia 1922 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Uwagi
Przypisy
Bibliografia