Nowym rodzajem ceramiki świadomie utrzymanym w estetyce wabi były wyroby raku. Pierwszą czarkę raku wypalił w 1579 Chōjirō, inspirowany przez słynnego mistrza ceremonii picia herbaty Sen no Rikyū. Czarki raku lepiono ręcznie, wypalano w dość niskich temperaturach (ok. 900℃) i po wyjęciu z pieca studzono w warunkach naturalnych, co w sumie sprawiało, że miały one nieregularne kształty, dość grube ścianki i chropowaty czerep. Obok mistrzów z rodu Raku czarki tego rodzaju zaczęli wykonywać inni ceramicy. Twórcą szczególnie słynnych czarek raku był Kōetsu Hon’ami (zm. 1637), który do tradycyjnej formuły wniósł własne oryginalne pomysły. Na dalszy rozwój herbacianych utensyliów wpływ mieli kolejni mistrzowie herbaty, tacy jak uczeń Rikyū Furuta Oribe (zm. 1615) oraz Kanamori Sōwa (zm. 1657). Oribe patronował powstaniu ceramiki Oribe, która charakteryzowała się nieregularnymi, asymetrycznymi kształtami i kontrastującymi kolorami szkliwa. Z kolei Sōwa wypromował ceramika Ninsei (zm. ok. 1690), który stworzył nowy, bardzo dekoracyjny i kolorowy styl ceramiki. Ze swoich utensyliów herbacianych słynęły też piece w Hagi i Karatsu, założone przez ceramików koreańskich. Tego rodzaju wyroby produkowano też w Satsumie, kolejnym ośrodku powstałym z inicjatywy Koreańczyków, ważnym również jako centrum ceramiki użytkowej.