Pod koniec XIV wieku do Japonii sprowadzono wielu garncarzy koreańskich, co wiązało się z rosnącym znaczeniem ceremonii picia herbaty, która miała coraz większy wpływ na ceramikę. Początkowo jako naczynia używane w ceremonii picia herbaty ceniono szczególnie wyroby cudzoziemskie, takie jak chińskie czarki Jian, w Japonii nazywane tenmoku, które zaczęto naśladować w Seto. W reakcji na arystokratyczny blichtr, w jaki obrosła ceremonia picia herbaty, narodziła się herbata w duchu wabi, stawiająca na skromność i prostotę, a wraz z nią popularne stały się japońskie naczynia z sześciu pieców, które „generalnie charakteryzowały się grubymi, często dość chropowatymi ściankami o nieregularnych kształtach, barwami lokalnej gliny, krytej naturalnym szkliwem z popiołu, który topiąc się na czerepie, pokrywał go w sposób różnorodny, a w zależności od tego, jaki miał skład, tworzył też zacieki”. Dla mistrzów herbaty w stylu wabi te naczynia uosabiały umiar i prostotę i w rezultacie produkcja sześciu starych pieców zaczęła obejmować coraz więcej ceramiki wykonanej specjalnie na potrzeby ceremonii picia herbaty.