To zjawisko wiąże się z pojawieniem oryginalnego japońskiego stylu w ceramice, kojarzonego z wytwórczością tzw. sześciu starych pieców (roku koyō), czyli ośrodków w Seto, Tokoname, Bizen, Shigaraki (obecnie część miasta Kōka), Tamba i Echizen. Funkcjonują one do dziś i są uważane za ważną część japońskiego dziedzictwa kulturowego.
Najsłynniejszym z sześciu starych pieców było Seto, gdzie wytwarzano wysokiej jakości szkliwione naczynia przeznaczone do użytku ceremonialnego oraz dla warstw wyższych. O znaczeniu wyrobów z Seto świadczy fakt, że ich nazwa, setomono (rzeczy z Seto), do dziś dnia pozostaje synonimem japońskiej ceramiki. W kategoriach ilościowych największe znaczenie miała jednak ceramika z Tokoname, dostarczana niemal do wszystkich regionów kraju, która podobnie jak wyroby z pozostałych innych niż Seto pieców miała charakter czysto użytkowy i koncentrowała się na zaledwie kilku typach naczyń, takich jak duże dzbany, misy i moździerze. Wykonane z kamionki i pokryte jedynie tradycyjną glazurą z popiołu drzewnego te naczynia były cenione ze względu na ich trwałość i nieprzesiąkliwość.