Najważniejszym ośrodkiem ceramicznym było wówczas Sanage (w pobliżu dzisiejszej Nagoji), znane głównie z produkcji shiki, i to tam powstała najlepsza ceramika szkliwiona na zielono (zobacz ilustracja naczynia zasobowego). Jednak wraz z ponownym ożywieniem handlu z Chinami w XI wieku klasy wyższe zaczęły się zaopatrywać w ceramikę za granicą i produkcja japońskich imitacji celadonu uległa załamaniu.
Późniejsza ceramika (Od końca okresu Heian do końca okresu Edo) thumb|Dzban ze wzorem jesiennej trawy. Atsumi, XII w. Skarb Narodowy Japonii. Uniwersytet Keiō thumb|Naczynie zasobowe pokryte szkliwem z popiołu drzewnego. Ceramika Shigaraki, XIV–XV w. Metropolitan Museum of Art thumb|Talerz z białymi czaplami. Wczesna porcelana Imari (Shoki Imari), początek XVII wieku. Muzeum Narodowe w Tokio thumb|Talerz z dobrowróżbnym owocem. Porcelana kakiemon, era Enpō (1673–1681). Skarb Narodowy Japonii. Muzeum Narodowe w Tokio W połowie XII wieku kamionka produkowana w Japonii generalnie dzieliła się na powiązaną z sueki i powiązaną z shiki. Stała się ona znacznie bardziej różnorodna, gdy zaczęła rosnąć rola regionalnych ośrodków ceramicznych, takich jak Tokoname i Atsumi, które zaczęły zastępować warsztaty ceramiczne stolicy, produkujące naczynia w stylu cudzoziemskim.