We wrześniu 1914 roku wyjechał do Wiednia, gdzie podjął studia geograficzne na Uniwersytecie Wiedeńskim. Pisał wówczas do gazety „Wiedeński Kurier Polski”. W 1916 roku jego rozprawa doktorska Russlands Verkerhsstrassen und Verkehrsmittel im XVI. und XVII. Jahrhundert została odrzucona przez komisję egzaminacyjną. Został wcielony do armii austro-węgierskiej i brał udział w walkach na froncie wschodnim. Awansował do stopnia podporucznika.

W 1918 roku na podstawie rozprawy doktorskiej pod tym samym tytułem co wcześniejsza uzyskał stopień doktora filozofii. Następnie uczęszczał na wykłady z zakresu historii i geografii jako wolny słuchacz. W 1920 roku powrócił do Lwowa i podjął pracę jako nauczyciel w gimnazjum prowadzonym przez Żydowskie Towarzystwo Szkoły Ludowej i Średniej. Wydawał broszury dla młodzieży oraz podręczniki dla szkół średnich. Prowadził działalność popularyzającą historię Polski i Żydów, publikując m.in. w czasopismach „Chwila”, „Gazeta Lwowska”, „Słowo Polskie”, „Miesięcznik Żydowski”, „Filomata” i „Kwartalnik Historyczny”. Prowadził również audycje w Polskim Radiu. W 1934 roku opublikował książkę Historia Żydów w Polsce, na Litwie i Rusi, a rok później Przewodnik po zabytkach żydowskich m. Lwowa i historia Żydów lwowskich w zarysie.