W 1939 roku wydał publikację Dawna Żółkiew i jej Żydzi, był także współautorem publikacji Żydzi – bojownicy o niepodległość Polski, którą opublikował wraz z Norbertem Getterem i Zygmuntem Schipperem.
Był nauczycielem akademickim na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie oraz prowadził zajęcia na Żydowskim Uniwersytecie Ludowym. Współpracował z YIVO oraz z Kuratorium Muzeum przy Żydowskiej Gminie Wyznaniowej, był również członkiem Towarzystwa Miłośników Przeszłości Lwowa.
Przebywał we Lwowie podczas okupacji radzieckiej. W 1941 roku został przesiedlony do getta lwowskiego, gdzie na prośbę Emanuela Ringelbluma zajmował się zbieraniem materiałów na temat życia codziennego Żydów. Latem 1942 roku wraz z prawnikiem i członkiem Judenratu Lejbem Landauem zaangażował się w pomoc lwowskim Karaimom, zaprzeczając ich żydowskiemu pochodzeniu, co miało przyczynić się do wstrzymania decyzji o ich eksterminacji.
Podczas akcji likwidacyjnej w sierpniu 1942 roku został wywieziony do obozu zagłady w Bełżcu i tam zamordowany.
Przypisy