Był administratorem parafii w Gorenicach koło Olkusza i w Nowym Korczynie. Prowadził w tym czasie agitację na rzecz Legionów za co został aresztowany i wysiedlony do Peterhofu pod Petersburgiem. W Peterhofie podjął pracę nad organizacją parafii katolickiej. Był organizatorem domów opieki, sierocińców, ochronki, bursy i szkoły dla emigrantów.
Po powrocie do Polski, na własną prośbę został inkardynowany do diecezji warszawskiej. W 1920 wstąpił do Wojska Polskiego i pełnił służbę jako kapelan szpitala wojskowego w trakcie wojny polsko-bolszewickiej.
W sierpniu 1922 został proboszczem parafii w Lutkówce koło Mszczonowa, a 1924 proboszczem parafii w Wołominie. W tym okresie zaangażowany był także w różne formy działalności na rzecz lokalnej społeczności, piastując między innymi funkcję prezesa Kasy Spółdzielczej, prezesa Komitetu Pomocy Bezrobotnym oraz dyrektora i opiekuna sierocińca w Wołominie. Był członkiem Sejmiku Powiatowego w Radzyminie oraz radnym miejskim w Wołominie.
Od 1932 był proboszczem parafii Chrystusa Króla w Warszawie i organizatorem budowy kościoła parafialnego przy ul. Tykocińskiej.
Pełnił również funkcję prezesa Towarzystwa Miłośników Targówka. W 1938 uzyskał mandat radnego Warszawy.