Jałta, Teheran, Poczdam).
LDP "N" odwoływała się do zachodniego modelu partii prawicowej, nie do tradycji neoendeckiej. Była pierwszą w PRL legalnie niezarejestrowaną, ale działającą formacją o jednoznacznie liberalno-konserwatywnym programie. Inspiracje ideowe czerpano m.in. z neokonserwatyzmu amerykańskiego.
Struktura organizacyjna Oddziały terenowe LDP "N" powstały na przełomie 1984 i 1985 roku m.in. w Krakowie, Lublinie, Poznaniu, Gdańsku, Warszawie, Bydgoszczy. Funkcjonowały na zasadach dużej autonomii, każda komórka liczyła zwykle kilkadziesiąt osób.
Działalność wydawnicza W listopadzie 1985 powołano nowe pismo: "Niepodległość – Pismo LDP 'N'", które ukazywało się do 1987. Lokalne pisma oddziałów to m.in.: "Mury", "Krakus", "Bojkot" (Kraków), "Gazeta Polityczna", "Antyk", "Notatnik Polityczny", "Serwis Ukraiński" (Lublin), "Strzecha", "Głos Poznańskich Liberałów" (Poznań), "Biuletyn Polityczny", "Komentator" (Gdańsk), "Orientacja na Prawo", "Contra" (Warszawa). Główne wydawnictwa to: Wydawnictwo "Niepodległość" (Warszawa), "Antyk" (Lublin), im. Lecha Zondka (Poznań), "Akces" (Gdańsk).
LDP "N" współpracowała z innymi redakcjami, m.in.