"Solidarność Walcząca", "Federacja Młodzieży Walczącej", "Konfederacja Polski Niepodległej", "Polska Partia Socjalistyczna – Rewolucja Demokratyczna".
Współpraca z podziemiem LDP "N" współpracowała z podziemiem politycznym, m.in. uczestniczyła w: Apelu Jałtańskim (1985), bojkocie wyborów do Sejmu PRL (1985), protestach przeciwko Komitetowi Obywatelskiemu (1988–1989), działaniach na rzecz legalizacji NSZZ "Solidarność", pracach PPiON (1988).
Działalność zagraniczna Przedstawicielami partii za granicą byli m.in. Tadeusz Kadency (Wielka Brytania), Janusz Cupryjak (Szwecja), Leszek Truchlewski (Francja, Niemcy, Beneluks), Jerzy Grębski i Maria Józefa Nowak-Grębska (Szwajcaria), Jerzy Targalski (Francja). Utrzymywano kontakty z ukraińską diasporą w USA.
Po 1989 roku W lutym 1990 roku odbył się kongres partii, na którym podjęto decyzję o przejściu do działalności jawnej. W latach 1991–1992 działalność LDP "N" stopniowo wygasała. Jej działacze nie odegrali znaczącej roli w polityce III RP. Część z nich nie zaakceptowała porozumień okrągłego stołu, pozostając na marginesie życia publicznego.
Bibliografia https://www.niepodleglosc.info/
Kategoria:Organizacje opozycyjne w PRL