18 września 1939 pod Żurawnem dowodząc improwizowanym oddziałem, stoczył ciężki całodzienny bój, którym otworzył drogę do granicy polsko-węgierskiej. 20 września na Przełęczy Tatarskiej przekroczył granicę RP i został internowany na terytorium Królestwa Węgier. Początkowo pełnił funkcję starszego obozu w Hidasnémeti. W kwietniu 1940 z powodu choroby zrezygnował z tego stanowiska. Od 20 maja do 3 listopada 1944 pełnił funkcję przedstawiciela żołnierzy Wojska Polskiego internowanych na Węgrzech. 31 grudnia tego roku został przekazany niemieckim władzom wojskowym jako jeniec wojenny. W końcu stycznia 1945 został uwięziony w obozie Genshagen. Po uwolnieniu wrócił do Polski.
Po zakończeniu wojny wrócił do kraju. Zmarł 13 kwietnia 1968 w Polanicy-Zdroju i został pochowany na tamtejszym cmentarzu komunalnym.
Był żonaty z Ludmiłą Wandą (1906–1981), z którą miał syna Waldemara (ur. 1921) oraz córki Irenę, ps. Myszka (1922–2010) zamężną z Zygmuntem Skrzpcem i Jolantę (ur. 1940).