Z dniem 2 listopada 1928, po „złożeniu egzaminów wstępnych z dobrym postępem i odbyciu przepisanego stażu liniowego”, został przeniesiony służbowo do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu 1928–1930. Z dniem 1 listopada 1930, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do Brygady Kawalerii „Baranowicze” na stanowisko szefa sztabu. W lutym 1932 został przeniesiony do 6 pułku strzelców konnych w Żółkwi na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 17 stycznia 1933 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1933 stopień podpułkownika w korpusie oficerów kawalerii i 1. lokatą. W maju 1936 został przeniesiony do 2 pułku ułanów w Suwałkach na stanowisko dowódcy pułku. W marcu 1937 objął dowództwo 10 pułk strzelców konnych w Łańcucie i przeformował go w jednostkę zmotoryzowaną. W październiku i listopadzie 1938 na czele pułku wziął udział w akcji zaolziańskiej. Na stopień pułkownika został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 4. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W sierpniu tego roku został zastępcą szefa Departamentu Kawalerii Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie.