Wysunąwszy się naprzód został otoczony przez kilku bolszewików, trzech kładąc trupem na miejscu, zaś reszta uciekła w popłochu.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 6 pułku ułanów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 87. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii). W 1923 został powołany na kurs dowódców szwadronów w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu, a po jego ukończeniu wrócił do macierzystego pułku na stanowisko dowódcy szwadronu ckm. 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 15 sierpnia 1924 i 20. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. 5 lutego 1925 został przydzielony do Centralnej Szkoły Kawalerii na stanowisko instruktora wyszkolenia wojskowego. W 1926 ukończył kurs łączności w Zegrzu i został przesunięty szkole na stanowisko wykładowcy łączności.