17 grudnia 1917 w Bessarabii wstąpił do dywizjonu kawalerii podpułkownika Stefana Grabowskiego, późniejszego 6 pułku ułanów. Początkowo dowodził plutonem, a od lutego 1918 drugim szwadronem. Na czele 2. szwadronu walczył przeciwko Niemcom w bitwie pod Kaniowem (11 maja 1918). Po kapitulacji II Korpusu Polskiego w Rosji ukrywał się w Ukrainie. 11 stycznia 1919 w Odessie wstąpił do dywizjonu jazdy majora Konstanty Plisowskiego, który później stał się częścią tradycji 6 pułku ułanów. Na czele 2. szwadronu wziął udział we wszystkich walkach 4 Dywizji Strzelców Polskich oraz wojnie z Ukraińcami i wojnie z bolszewikami. 27 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu rotmistrza, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej.
Wyróżnił się 23 września 1920 w bitwie pod Zasławiem. Następnego dnia dowódca pułku, ppłk. Stefan Grabowski sporządził wniosek na odznaczenie rotmistrza Cieślińskiego orderem „Virtuti Militari”, w którym napisał: w szarży pod Zasławiem dnia 23 września 1920 jako dowódca 2. szwadronu przedarł się przez trzy linie piechoty nieprzyjacielskiej, zabierając około 280 jeńców oraz 8 karabinów maszynowych.