Kalman Chameides (ur. 5 kwietnia 1902 w Szczercu, zm. w listopadzie 1943 w getcie lwowskim) – rabin, działacz społeczny i religijny, związany ze społecznością żydowską w Katowicach.
Życiorys Urodził się w Szczercu, około 30 km od Lwowa, w biednej, ale głęboko religijnej rodzinie ortodoksyjnej. Od najmłodszych lat wychowywany w duchu tradycji żydowskiej, uczęszczał do chederu i lokalnej jesziwy, gdzie zdobywał podstawy wiedzy religijnej. Po ukończeniu nauki w rodzinnej miejscowości wyjechał do Wiednia, gdzie studiował w Hebrajskiej Akademii Pedagogicznej. Kontynuował edukację w seminarium rabinackim w Wiedniu, jednocześnie studiując filozofię i filologię klasyczną na Uniwersytecie Wiedeńskim.
W 1925 roku, dzięki wsparciu finansowemu żydowskiego potentata przemysłowego z Włoch, wyjechał do Jerozolimy, aby studiować na Uniwersytecie Hebrajskim. Rok później wrócił do Europy i kontynuował studia w seminarium rabinackim we Wrocławiu. Ukończył je w 1928 roku, otrzymując nagrodę za osiągnięcia w dziedzinie filozofii i Midraszu. 19 stycznia 1929 roku otrzymał ordynację rabinacką i objął stanowisko rabina w Katowicach. Pełnił funkcję sędziego oraz kapelana. Był znany z umiejętności prowadzenia wykładów i przemówień w czterech językach: polskim, niemieckim, jidysz i hebrajskim.