Kalman Chameides pisał eseje w języku niemieckim i polskim dla społeczności Katowic w latach 1932–1936. Stanowią one świadectwo na temat sytuacji w Europie, przyszłości Żydów i perspektyw dzieci żydowskich. W swoich pismach wzywał do przygotowania dzieci na nadchodzącą nienawiść i podkreślał znaczenie nadziei i godności. Jego syn Leon wydał te pisma po wojnie.
Tuż przed wybuchem II wojny światowej przebywał w Anglii, gdzie oferowano mu prestiżowe stanowiska rabinackie. Pomimo możliwości pozostania za granicą, zdecydował się wrócić do Katowic, aby wesprzeć swoją społeczność w trudnych czasach. W 1939 roku z rodziną wyjechał do swojej rodziny w Szczercu. Po ataku Niemiec na ZSRR w 1941 roku został powołany do wydziału religijnego w Judenracie we Lwowie. W 1942 roku, w obliczu zagrożenia eksterminacją społeczności żydowskiej, współpracował z arcybiskupem Andrzejem Szeptyckim w celu ratowania zwojów Tory. Zmarł na tyfus w getcie lwowskim w listopadzie 1943 roku.
Był mężem Trude Koenigshoeffer. Mieli dwóch synów: Tzvi (później profesor Herbert Chameides) i Yehuda Chaim (dr Leon